AI: verschuiving in wat we als "echt" beschouwen

Je hoort regelmatig over het ontwrichtende karakter van AI, maar dat gaat bijna altijd over de tastbare werkelijkheid: huiswerk dat door AI anders wordt, veranderingen op de arbeidsmarkt, noem maar op. Waar ik zelf op dit moment over nadenk, is een ander soort verschuiving. Misschien fundamenteler, minder zichtbaar, en meer op het principiële.

Een voorbeeldje. Mijn zoon (13) vindt het leuk om met AI muziek te maken. (Dat gebeurt veel: zo'n derde van de muziek die streamingdiensten binnenkrijgen, is door AI gemaakt; luister voor een indrukje maar eens op YouTube naar AI + klassieke muziek.) Hij las voor Engels een mooie zin in een boek en maakte daar via aimusicgen.ai een liedje van. Ik vind het leuk om te zien hoe hij creatief bezig is met taal, leerwerk en muziek. Maar: hij fabriceerde, met één opdracht, meerdere versies, van klassiek tot heel stevig. 😏

En dan komt de vraag: kan ik op zo'n moment mijn argumenten over 'acceptabele muziek' nog overeind houden? Wij gebruiken voor onze kinderen vaak het argument om te letten op de levensstijl en 'geest' van de maker. Maar wat betekent dat als er géén maker meer is? Als iets door AI — dus door een rekenmodel — gemaakt wordt, kun je dan meer muzieksoorten toelaten? En als dat zo is, hoe verschuift dat dan naar de 'echt' gemaakte muziek?

Nog een voorbeeld. Voor een presentatie op mijn werk maakte ik een filmpje over de toekomst van onze banen in relatie tot AI. Dat werd met één chatgpt-opdracht een leuk (speel)filmpje. Ik verwacht dat het een kwestie van tijd is voordat we langere films kunnen fabriceren met een enkele opdracht. Hoe blijven onze veelgebruikte argumenten over film dan overeind? En als die argumenten omvallen, wat gebeurt er dan met wel echt opgenomen films?

Ik denk dat AI straks niet alleen onze praktische werkelijkheid verandert, maar ook onze denkpatronen. En dat vraagt echt bezinning.