Emoji en privacy

Altijd als ik zie dat medemoeders de gezichten van hun kinderen afschermen op social media, voel ik een steekje. Dat zou ik misschien ook moeten doen, denk ik dan. In mijn hoofd is het een soort erelintje voor zorgvuldig ouderschap; ik deel soms toch te gemakkelijk.

Vanochtend las ik twee berichten waardoor dat steekje een stuk groter werd. Van splinter naar formaat balk, zeg maar (niet in mijn oog, maar toch).

Het eerste bericht kwam van een politiemedewerker, en ging juist over die stickers over de koppies van onze kinderen. Ze schreef erbij dat die emoji's in een wereld van AI alleen maar voor schijnveiligheid zorgen. AI kan iets maken dat genoeg lijkt om misbruikt te worden, zeker als er al eerder beelden zijn gedeeld. Dus zelfs die extra zorgvuldigheid is in deze tijd niet afdoende...

Daarna las ik een bericht over Grok, de AI van X. Franse autoriteiten hebben dat systeem gemeld omdat het seksuele deepfakes maakte, o.a. van minderjarigen. Van gewone foto's werd iets explicets gemaakt.

Voor mijzelf haal ik hier vooral uit dat de afstand tussen (zorgvuldig en) onschuldig delen en ernstig misbruik kleiner is geworden, en dat ik dat steekje vanbinnen iets serieuzer moet nemen.

PS Ik gleed gisteren uit en belandde in een doornenstruik. Deze bijdrage typ ik met drie overgebleven splinters in mijn vingertoppen. Ik wéét dus waar ik het over heb. 😏